Gazzeliler soruyor: “Gökten ölüm yağıyor, nereye saklanacağız?”

“Her bombayla ev deprem gibi sallanıyor. Korkudan kalbim duruyor gibi, titriyorum” diyor Gazze'de yaşayan ve gerçek adını vermek istemeyen Nadiya.

Pazartesi sabahı uyandığında pencereler ve kapılar kırıktı.

“Bombalamalar sabah 08.00'de başladı ve gece yarısına kadar sürdü. Bir an bile durmadılar” diyor.

Biri beş yaşında, biri üç aylık iki oğlunun annesi olan Nadiya, yeni satın aldıkları ve iç mekanını yenilettikleri sahildeki evlerindeydi. Kocası uluslararası bir yardım kuruluşunda doktor olarak çalıştığı ve yaralılarla ilgilenmek zorunda kaldığı için evde çocuklarıyla yalnız kaldı.

Beş yaşındaki oğlu "Ne oldu?" diye sordu. Ne zaman bitecek?” diye soruyor. Nadiya, bombanın isabet etmesinden birkaç saniye sonra patlamaları duyduklarını, dolayısıyla o anda güvende olduklarını açıklamak zorunda kaldığını anlatıyor.

Bu, beş yaşındaki hiçbir çocuğun anlayamayacağı bir bilgi ama Nadiya, oğlunu sakinleştirmenin tek yolunun bu olduğunu söylüyor. "Üç aylık oğlunu sakinleştirmek çok zor. Bebek nöbet geçiriyor ve yemek yemiyor." diyerek savaşın bıraktığı izleri aktardı.